Skip to content
February 12, 2016 / Hara Akrioti

Ήθελα απλά να γράψω…

Πώς να επιβιώσει κανείς σε αυτή την υστερική κοινωνία που απαρτίζεται από ανθρώπους με πολλά ψυχολογικά προβλήματα?

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα ένοιωσα την ανάγκη να γράψω. Από τότε που παραιτήθηκα δεν είχε χρειαστεί. Να αναφερθώ, δηλαδή, όχι τόσο στον κλάδο της επικοινωνίας όσο στην ανάγκη του καθένα από εμάς να γνωρίζει τις βασικές αρχές διαχείρισης δυσάρεστων γεγονότων που πλέον αποτελούν, δυστυχώς, μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς μας.

Θυμάμαι ακόμα στο lecture theatre του Πανεπιστημίου να αναφέρονται οι καθηγητές στον όρο 2 way communication. Στην πραγματικότητα, τότε πίστευα στα αλήθεια πως αυτό αφορούσε μόνο στις ανάγκες των πελατών που θα καλούμασταν αργότερα να διαχειριστούμε, ωστόσο στην πορεία διαπίστωσα πως η ανάπτυξη στρατηγικής επικοινωνίας, δυστυχώς, είναι απαραίτητη τόσο στις επαγγελματικές όσο και στις προσωπικές μας σχέσεις. Όχι, δεν μπορεί κανείς πλέον να εκφράζεται παρορμητικά κι αυθόρμητα.

Αυτό το κείμενο, λοιπόν, το αφιερώνω σε μία μητέρα της οποίας το παιδί είναι στην ίδια τάξη με το δικό μου, διότι με προκάλεσε με την απαράδεκτη και προσβλητική συμπεριφορά της να ξαναγράψω. Αναγκάστηκα να της απαντήσω σε e-mail γιατί ομολογώ πως όσα υποστήριζε με είχαν σχετικά σοκάρει κι εξοργίσει τη δεδομένη στιγμή που τα εξέφραζε, με αποτέλεσμα να απαντήσω απλά «δεν έχεις το δικαίωμα» και κάτι αντίστοιχες μαλθακές τοποθετήσεις.

Ηρέμησα κι έκατσα, λοιπόν, να γράψω. Στην αρχή σκεφτόμουν πως ίσως έπρεπε απλά να της προωθήσω τα στοιχεία ενός ψυχιάτρου φίλου. Το σκέφτηκα καλύτερα και μετά από 5 λεπτά είχα ολοκληρώσει αυτό που σκεφτόμουν και δεν ήταν τα contact details. Πάτησα το send κι αμέσως ένοιωσα ανακούφιση. Η εν λόγω «κυρία» στη συνέχεια απάντησε και στάθηκε στο σημείο πως εκείνη δεν είναι επικοινωνιολόγος και δεν μπορεί να εκφραστεί το ίδιο σωστά. Δεν αναφέρθηκα ποτέ στο επάγγελμα που έκανα (τιμή μου που με έκανε google search λοιπόν), δεν γνωρίζω το background της, δεν με αφορά και σίγουρα το e-mail που της εστάλη ήταν προσβεβλημένου γονέα που ήθελε να θέσει όρια κι όχι ενός «communication expert» όπως με αποκάλεσε. Ομολογώ πως το e-mail της μου φάνηκε παιδικό και μου προκάλεσε χαμόγελα, γεγονός που με χαροποίησε προφανώς γιατί τη στάση και την προσέγγισή της θα τη χαρακτήριζα μάλλον εκδικητική, δηλαδή παιδική κι ανώριμη παρά την ηλικία της.

Δεν ξέρω, λοιπόν, αν η στρατηγική επικοινωνίας είναι βαθιά μέσα μου ριζωμένη και παρότι απομυθοποίησα τον κλάδο (όχι όμως την επικοινωνία σαν εργαλείο) 2 χρόνια πριν εξακολουθώ να «χρησιμοποιώ» βασικές αρχές γραψίματος ενός ικανοποιητικού κειμένου και σε καμία περίπτωση εξαιρετικού ή έστω καλού καθώς κρίνω πως το λεξιλόγιό μου είναι σχετικά φτωχό σε σύγκριση με άλλων συναδέλφων ή αν απλά η κυρία ήταν τόσο χαμηλού νοητικού επιπέδου, που αμφιβάλλω.

Ανεξάρτητα όμως από αυτό το μεμονωμένο κι ατυχές συμβάν, αυτό το επάγγελμα με έχει βοηθήσει επανειλημμένως να διεκδικήσω, να συζητήσω σε βάση και να καταφέρω όσα – τις περισσότερες φορές – επιδιώκω. Σχεδόν πάντα αναγκάζομαι να ορίζω ατζέντα συνάντησης, το οποίο το θεωρώ επιεικώς απαραίτητο, να θέτω key messages για να είναι σαφές το αίτημά/ τοποθέτησή μου και προσπαθώ, όσο αυτό είναι δυνατό, να διατηρώ την ψυχραιμία μου. Ναι, δεν είναι απλό πάντα κυρίως όταν πρέπει να αντιμετωπίσεις παρανοϊκούς.

Στην εργασία, αντίστοιχα, καλούμαστε καθημερινά να διαχειριστούμε διαφόρων τύπου προκλήσεις. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να αξιοποιήσουμε όσο αυτό είναι δυνατόν την επικοινωνία ως στρατηγικό εργαλείο στοχεύοντας κυρίως στην επιβίωσή μας!

Πιο συγκεκριμένα σε μία κρίσιμη κατάσταση ακολούθησε τα εξής απλά βήματα:

  1. Γράψε σε key points το ζήτημα που καλείσαι να διαχειριστείς ή το θέμα που επιθυμείς να θέσεις
  2. Θέσε 2-3 μηνύματα κλειδιά που ιδανικά θα ήθελες χαρακτηριστικά να γίνουν σαφή στην τοποθέτησή σου
  3. Αν έχεις συνάντηση απλά ετοίμασε την ατζέντα – you will THRIVE
  4. Αν πρόκειται για κείμενο προσπάθησε να επαναλαμβάνεις τα μηνύματα κλειδιά με κάθε αφορμή. Στη συνέχεια ανέπτυξε τα key points
  5. Υπογράμμισε τα σημεία που επιθυμείς να δώσεις έμφαση
  6. Χρησιμοποίησε bullet points για να έχει δομή το κείμενο, να είναι κατανοητό κι από τους λιγότερο εύστροφους και πιο ευανάγνωστο
  7. Πάτησε το send!

Δεν είναι επιστήμη, λίγο μόνο προσπάθεια αρκεί! Ένα ρητό άλλωστε λέει, «Μάθε τέχνη κι άστη», στην περίπτωση που θες να βάλει άλλος τον ζουρλομανδύα κι όχι εσύ.

 

 

 

 

November 5, 2013 / Hara Akrioti

Το τέλος των celebrities

Το παρακάτω post το υπογράφει η καλή μου φίλη Μαρία Τσιριμώκου. Το περιεχόμενο του κειμένου εξηγεί εμμέσως πλην σαφώς πως η κοινωνία πλέον έχει μπει στη διαδικασία αντικατάστασης των παραδοσιακών “προτύπων” της, επηρεαζόμενη πλέον απο άλλης μορφής influencers… όπως τους περιγράφει η Μαρία “ανθρώπους της διπλανής πόρτας” που ωστόσο έχουν ισχυρό impact στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το παρακάτω κείμενο αναφέρεται στο νέο περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί που πλέον μοιράζει διαφορετικά τους ρόλους.

New form

Υπήρξαν εποχές που κυκλοφορούσαν ανάμεσά μας, που τραβούσαν τα βλέμματα και που έγειραν μακρών- ελαφρών δε- συζητήσεων. Ένδοξες εποχές, για πολλούς  αλησμόνητες. Έχουμε φτάσει αισίως στο 2013 και έχουμε χάσει τα ίχνη τους. Μα που βρίσκονται επιτέλους οι διάσημοι που κοσμούσαν τις στήλες των gossip media?

Θα σας πω, τους καταβρόχθισε το τέρας των social media, γιατί για τις τηλεπερσόνες για παράδειγμα, αποτελεί ένα απάνθρωπο τέρας. Για κάποιους άλλους ωστόσο, είναι η πηγή και ο λόγος της επιτυχίας. ‘Άνθρωποι καθημερινοί, της διπλανής πόρτας με ευχέρεια στη χρήση των social media και με ξεχωριστό αφηγηματικό στυλ έχουν τους περισσότερους followers.

Τι ήταν αυτό όμως που οδήγησε σε τέτοια εκτεταμένη και γρήγορη επιτυχία? Ίσως μια παγκόσμια τάση να αποτάξουμε από πάνω μας το παλαιομοδίτικο lifestyle?

Ίσως η περιέργεια για απλούς καθημερινούς ανθρώπους? Ή ακόμη, η  ανάγκη να μαθαίνουμε νέα και απόψεις από πρόσωπα και καταστάσεις που θα μπορούσαμε να συναντούσαμε σε ένα φιλικό σπίτι ή να γινόμασταν συνδαιτυμόνες και να ξεκινούσαμε μια φιλική κουβέντα.

Ίσως να είναι αυτό που τελικά μας καλύπτει τόσο στα social media. Η ανάγκη για «αποστασιοποιημένη» άνεση με κάποιον. Όσο χρειάζεται όριο ιδιωτικοποίησης (κυρίως για τους εαυτούς μας)και από την άλλη αναζήτηση ανθρώπων που έχουν τα ίδια χόμπι και ασχολίες, τις ίδιες σκέψεις, χιούμορ αλλά και φοβίες. Αναζητούμε να καταλάβουμε, να ζήσουμε μαζί τους τις εμπειρίες, να φορέσουμε τα ίδια ρούχα και να αφουγκραστούμε την ίδια μουσική.

Συμβαίνει συχνά κάποιος 50άρης να παρακολουθεί άρθρα και δραστηριότητες ανθρώπων που ξεπετάχτηκαν από την generation y, να παίρνει ιδέες και να ανταλλάσσει πρακτικές. Πότε άλλοτε έγινε αυτό? Έχω ένα πρόσφατο παράδειγμα ενός ανθρώπου που είχα την τιμή και τύχη να με διδάξει κατά την διάρκεια της φοίτησης μου στο τμήμα επικοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου. Η εξαιρετική αυτή προσωπικότητα είναι 70 ετών σήμερα, συνεργάζεται με νέους ανθρώπους, αρθρογραφεί ασταμάτητα και έχει γίνει ένας από τους «guru» των social media. Απλά και μόνο επειδή ασχολήθηκε με το νέο, με το σύγχρονο και με κάτι που άνθρωποι της ηλικίας του και της νοημοσύνης του δεν μπήκαν στον κόπο να ψάξουν. Αυτού του είδους οι άνθρωποι μετατρέπονται αυτόματα σε πρότυπα. Για εμάς που μεγαλώσαμε σε μια γενιά που το lifestyle ήταν αναγκαίο για επιτυχία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η ιστορία θα αποφασίσει, τα πράγματα αλλάζουν προς την κατεύθυνση του δημιουργώ άρα υπάρχω. Δημιουργώ content, ευανάγνωστο, έξυπνο και μακριά από φαμφάρες και εντυπωσιασμούς. Δείχνω το αληθινό μου πρόσωπο και όχι το καμουφλαρισμένο βυθισμένο μέσα σε χρέη και απλήρωτους υπαλλήλους.

Αναφέρθηκα πριν στην γενιά που μεγάλωσε μέσα σε πρότυπα lifestyle και που σήμερα αντιμετωπίζει μεγάλα εμπόδια και αδυναμίες για ανάπτυξη κυρίως προσοδοφόρα. Generation Y, όπως διάβασα τελευταία σε ένα άρθρο του Economist.  Είναι η γενιά που θα αλλάξει τον τρόπο σκέψης? Είναι οι άνθρωποι που μέσω των social media που ακολουθούμε και παρακολουθούμε την επιτυχημένη –μέχρι στιγμής- πορεία τους? Είναι η ευκαιρία τους για διάκριση άνευ όρων lifestyle?

Δικό σας το συμπέρασμα και φυσικά οι σκέψεις. Για την συγγραφέα, εν κατακλείδι, το κλίμα αλλάζει και αισιόδοξα σκεπτόμενη προς το θετικό σας προτείνει να εναρμονιστείτε με τη δημιουργικότητα και την αισιοδοξία της γενιάς των Y.

September 18, 2013 / Hara Akrioti

Πρέπει απλά να το πάρεις απόφαση!

Μύκονο ή Σαντορίνη, jazz ή pop, βουνό ή θάλασσα… απλά αποφάσισε!

from Spetses with love!

Πόσες ήταν οι φορές που λόγω υποχρεώσεων ανέτρεψες τα επαγγελματικά σχέδια σου, και πόσες άλλες οι φορές που ακολούθησες το ένστικτό σου και οι επιλογές στις οποίες πίστεψες σε αποζημίωσαν? Πόσες φορές αντίστοιχα μοιράστηκες τις φιλοδοξίες σου ή επιχειρηματικές ιδέες με δικούς σου ανθρώπους και σε «προσγείωσαν» απότομα?

Στην πραγματικότητα σκέφτεσαι και θες να κάνεις πολλά. Έχεις όρεξη, διάθεση κι ενέργεια, αλλά περιορίζεσαι στην σκέψη. Δεν προχωράς. Δεν διεκδικείς. Δεν το παίρνεις απόφαση.

Δεν είναι σίγουρα απλή διαδικασία να εγκαταλείψει κανείς τη δουλειά του για να ξεκινήσει from scratch μόνος του μία νέα, κυρίως τώρα λόγω των κοινωνικών-οικονομικών δυσάρεστων συγκυριών στη χώρα, ωστόσο δεν πρέπει ένας νέος με όραμα να φυλακίζει τις επιθυμίες του και να παραμένει στάσιμος σε ένα περιβάλλον που τον κούρασε, τον περιορίζει και δεν έχει να του προσφέρει κάτι επιπλέον.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία ομιλία στο προπέρσινο TedXΑthens (σίγουρα δεν θυμάμαι το όνομα του ομιλητή), κατά την οποία πρότεινε ο ομιλητής στους παρευρισκομένους να αφιερώνουν μία ώρα την ημέρα και να σκέφτονται με τι επιπλέον μπορούν να ασχοληθούν και να καταπιαστούν. Και συμφωνώ μαζί του! Δεν γνωρίζω βέβαια αν ο χρόνος που προτείνει είναι πολυτέλεια, ωστόσο έστω κι αν η συχνότητα των επαναλήψεων δεν είναι η προτεινόμενη προσφέρει σε όσους εξασκούν τη στρατηγική του ιδέες, λύσεις κι άλλες φορές διεξόδους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να πάρει κανείς όμως την απόφαση να αφήσει κάτι σταθερό για κάτι του οποίου το μέλλον είναι αβέβαιο?

Θα ταυτιστώ με το παραπάνω. Αλλά θα ταυτιστώ με κάτι ακόμα. Όταν αλλάζεις εταιρεία, ποιος επιβεβαιώνει πως επίσης η συνεργασία με τον νέο εργοδότη θα καταλήξει πετυχημένη? Το ρίσκο παραμένει ίδιο.

Γνώμη μου είναι να αξιολογείς την κατάσταση και τα νέα σου πλάνα. Να εξετάζεις ενδελεχώς και να αναλύεις τις επιλογές σου. Να θέτεις εξαρχής τους στόχους σου. Να αξιολογείς εναλλακτικά σενάρια. Να μοιράζεσαι με φίλους από διαφορετικούς χώρους τις ιδέες σου, έτσι ώστε να προκύψουν επιπλέον στοιχεία που ίσως δεν είχες σκεφτεί και τέλος να καταλήγεις στα συμπεράσματά σου. Στο να παραμείνεις, δηλαδή, σε ένα σταθερό αλλά κουραστικό εργασιακό περιβάλλον ή να προχωρήσεις και να κάνεις δική σου αρχή δίνοντας ψυχή στην αρχική σου ιδέα.

Όποια κι αν είναι η απόφαση χρειάζεται guts! υπομονή, επιμονή, σκληρή δουλειά και στρατηγική!

July 4, 2013 / Hara Akrioti

It is not just a matter of communication!

Αφορμή γι αυτό το post η διαμονή στο Costa Navarino

Full moon view @costanavarinoΑκούσαμε τα καλύτερα κι έτσι αποφασίσαμε το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος να το περάσουμε εκεί, εφόσον πρόκειται για ένα σημείο που κρίναμε πως εξυπηρετεί όταν έχει κανείς μωρό 6 μηνών. Είχαν μοιραστεί γνωστοί και φίλοι την προσωπική τους εμπειρία από τη διαμονή τους εκεί και πράγματι επιβεβαιώσαμε τα εξής:

Πως πολύ απλά είχαν δίκιο!

Ενώ σε όλους τους καλοκαιρινούς προορισμούς η θάλασσα βρίσκεται κοντά στο ξενοδοχείο που επιλέγεις, έχεις πάντα το άγχος να αποχωρήσεις 1,5 ώρα νωρίτερα από την παραλία έτσι ώστε να έχεις χρόνο να προετοιμάσεις το γεύμα του παιδιού. Εκεί δεν υπάρχει λόγος άγχους! Καλείς το express service, ενημερώνεις για την ώρα που θες έτοιμη την κρέμα και υπάρχει η δυνατότητα να την σερβίρουν όπου βρίσκεσαι μέσα στο Costa Navarino… είτε στη θάλασσα, είτε στην πισίνα ή ακόμα και στο εστιατόριο στο οποίο καταλήγεις να γευματίσεις ο ίδιος. Παράλληλα, διαθέτουν την υπηρεσία Cocoon η οποία απευθύνεται σε γονείς με παιδιά από 4 μηνών έως 2 ετών. Εκεί οι “experts” μένουν με τα παιδιά σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο κάνοντας διάφορες δραστηριότητες, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα τόσο στα μωρά να κοινωνικοποιηθούν, όσο και στους γονείς να ενασχοληθούν με κάτι το οποίο θα ήταν αρκετά κουραστικό για ένα μωρό.

Το σημαντικότερο, ωστόσο, όλων, εκτός του όμορφου τοπίου, είναι το χαμόγελο και η ευγένεια με την οποία σε αντιμετωπίζει όλο το προσωπικό οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ακόμα κι αν τους καλείς 5 φορές την ημέρα για τον ίδιο λόγο, να πλύνουν, δηλαδή, το μπιμπερό.

Θέλω, λοιπόν, να καταλήξω στο εξής… πως δεν αρκεί μόνο η επικοινωνία. Ουσιαστική σημασία έχουν παράλληλα οι υπηρεσίες που προσφέρει ένα brand οι οποίες δίνουν την προστιθέμενη αξία στους πελάτες. Έτσι ενεργοποιείται το WOM με αποτέλεσμα να δίνεται η δυνατότητα στους επικοινωνιολόγους να το «εκμεταλλευτούν», μέσω διαφόρων στρατηγικών βημάτων, και να χτίσουν την ιδανική εικόνα γύρω από ένα προϊόν.

Τι με εντυπωσίασε αν και είμαι άνθρωπος του κλάδου?

Το σχόλιο που έκαναν σε φωτογραφία που ανέβασα στο instagram… ναι, έγινα engaged!

@haraakrioti

October 18, 2012 / Hara Akrioti

Τι συμβαίνει τελικά στο εργασιακό περιβάλλον?

Αλλαγές, ανασφάλεια κι … υπομονή! Λίγες από τις λέξεις που συνθέτουν την καθημερινότητά μας

Το λένε νέο πακέτο στήριξης και πρόκειται να μας επηρεάσει όλους, είτε εργαζόμαστε στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες. Στην πραγματικότητα το οικονομικό ασταθές περιβάλλον συμβάλει στην κακή ψυχολογία των εργαζομένων, στην μέτρια απόδοσή τους, ενώ, παράλληλα, ενισχύει την ανασφάλεια των εργοδοτών, με αποτέλεσμα οι απαιτήσεις από το προσωπικό να αυξάνονται διαρκώς. Οι περισσότεροι από αυτούς, δε, αισθάνονται πως δεν έχουν άλλη επιλογή από το να αποδεχθούν τη νέα τάξη πραγμάτων, δεδομένων των συνθηκών. Να εργάζονται, δηλαδή, 24/7 και να αντιμετωπίζουν καθημερινά τις – πολλές φορές – παράλογες απαιτήσεις των προϊσταμένων τους.

Αν και το top management των περισσότερων επιχειρήσεων έχει δημιουργήσει το δικό του organizational culture, πολλές φορές δυσκολεύεται να το τηρήσει, διότι στην πραγματικότητα αντιμετωπίζει και το ίδιο τη «μάχη» της επιβίωσης ή την προσπάθεια αποφυγής απόλυσης στελεχών. Ωστόσο, κάποιες εταιρίες αντιλαμβάνονται τις ανάγκες των εργαζομένων, επαναπροσδιορίζουν τα internal communication πλάνα τους, θέτοντας ως στόχο το engagement του ανθρώπινου δυναμικού. Γεγονός που καθιστά πιο αποδοτική την εργασία όλων.

Ένα internal communication πλάνο δεν είναι «ακριβό». Δεν είναι απαραίτητο, δηλαδή, μία επιχείρηση να επενδύσει υπέρογκα ποσά… Αρκεί, απλά, να εντάξει μέσα σε αυτό ενέργειες που θα συμβάλουν στο motivation των υπαλλήλων, κάνοντας τους πιο ανταγωνιστικούς κι αποδοτικούς. Κλασσικό παράδειγμα είναι ο «employee of the year» που διεκδικεί κάποια επιπλέον οφέλη, ενώ το involvement των υπαλλήλων σε εκπαιδεύσεις, στρατηγικές αποφάσεις κ.α. αποτελεί σημαντικό κομμάτι επίσης.  Παράλληλα, εφόσον η πορεία της εταιρείας έχει αρχίσει να είναι σχετικά πτωτική ή επειδή επιθυμεί το top management να είναι επιφυλακτικό ως προς το spending, δεν χρειάζεται να κάνει bonding events για τα στελέχη. Το bonding επιτυγχάνεται μέσα από group projects και ικανούς managers διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού.

Οι επιχειρηματίες πρέπει να θυμούνται μόνο ένα πράγμα.

Οι εργαζόμενοι δεν είναι πιόνια. Συμβάλουν στην επιτυχία της δικής τους εταιρείας, κάτι που τους καθιστά συνεργάτες κι η σχέση δεν περιορίζεται, πια, σε σχέση αφεντικού-υπαλλήλου.

May 8, 2012 / Hara Akrioti

Σε αναζήτηση ΜΚΟ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Μεταναστών!

Οκ, δεν θα διαφωνήσω… έρχονται παράνομα στη χώρα μας!

Δεν θα διαφωνήσω, επίσης, πως σε πόλεις της Ελλάδας και συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας είναι πολλοί και κάποιοι από αυτούς, ενδεχομένως, έχουν επιθετικές διαθέσεις. Μισό λεπτό… οι Έλληνες δεν έχουν? Μήπως δεν υπάρχουν «λοκάλια» χρήστες ή έμποροι ναρκωτικών ή ελληνίδες ιερόδουλες και εγκληματίες? Ή μήπως οι Έλληνες μετανάστες σε άλλες χώρες είχαν όλοι παραδειγματική συμπεριφορά?

Το ασταθές περιβάλλον που βιώνουμε σε συνδυασμό με τα αποτελέσματα των εκλογών και στη συνέχεια τη δημοσίευση στοιχείων υποψηφίων βουλευτών που ακολούθησε, έτσι… για να ενισχυθεί η τρομοκρατία των πολιτών ή να υποστηριχθούν προπαγανδίστικα παιχνίδια, με βρίσκει παγωμένη. Αρνούμαι να δεχθώ πως οι νέοι Έλληνες πολίτες φέρουν τέτοιου είδους απαράδεκτες διαθέσεις. Δεν θα ήθελα, ωστόσο,  να σταθώ σε αυτό… προσπαθώ να σκεφθώ τρόπους που θα μπορούσαμε οι νέοι να βοηθήσουμε τους μετανάστες στην πρόοδό τους ή έστω στην υπεράσπισή τους, όταν τίθενται ζητήματα βίας. Ναι, οκ, μπορεί να το θεωρείτε κουτό… εγώ, αντίθετα, όχι!

Συζητώντας χθες με μία συνάδελφο, στην επιστροφή μας από το γραφείο προς το σπίτι, και στη συνέχεια με φίλο δικηγόρο, προβληματίστηκα έντονα. Όταν άνοιξα τη σχετική συζήτηση σε επίπεδο brainstorming μου έθεσαν αρκετές ερωτήσεις. Ερωτήσεις στις οποίες δεν είχα ουσιαστική απάντηση… παρά μόνο «εγώ θέλω με κάποιο τρόπο να υπερασπιστώ τα δικαιώματά τους, όποια και να είναι αυτά». Έψαξα να βρω Μη Κερδοσκοπικούς Οργανισμούς για την πρόοδο των μεταναστών. Μάταιη η προσπάθεια… καμία αξιόλογη πρωτοβουλία δεν έχει γίνει και σε περίπτωση που έχει γίνει, δεν βρήκα υλικό στο διαδίκτυο. Τελικά what does it take to help those people??? Ίσως η δημιουργία ενός ΜΚΟ? Και? Θα λειτουργήσει? Πώς? Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται παράνομα στην χώρα!

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Σκέφτομαι, λοιπόν, την καμπάνια «Give Greece a Chance». Μήπως θα έπρεπε να γίνει απλά κάτι αντίστοιχο, τύπου «Give those people a chance»? Με τη διαφορά πως η συγκεκριμένη θα απευθύνεται στους έλληνες πολίτες.

Ίσως ακούγεται χαζή η ιδέα, ίσως όχι. Πιο χαζό προσωπικά μου ακούγεται να αντιμετωπίζει κανείς τους μετανάστες με αυτό τον απαράδεκτο τρόπο.

Και μετά σκέφτομαι (ναι, πάλι!)… γιατί όχι? Γιατί,  με αφορμή αυτές τις εκλογές, να μην μπούμε στη διαδικασία να κινητοποιηθούμε, με μέσα που διαθέτουμε, με όπλο την επικοινωνία και στόχο την προστασία αυτών των ανθρώπων, πόσο μάλλον όταν αυτές οι ακραίες τάσεις, πλέον, γίνονται ευρέως γνωστές.

Απλά κρίνω πως πλέον δεν έχουμε καμία δικαιολογία. Θέλω να χαρακτηρίζω τον εαυτό μου πραγματικό Doer & όχι απλά thinker. Εσύ?

December 19, 2011 / Hara Akrioti

No More Lifestyle…

Η επικοινωνία μας ξεκίνησε λόγω ενός review… στη συνέχεια χτίστηκε διότι βρεθήκαμε να συνεργαζόμαστε – εν μέρει! Σταδιακά άρχισα να μαθαίνω όλο και περισσότερα γι αυτόν. Ο Δημήτρης Καλογερόπουλος,  που υπογράφει το παρακάτω άρθρο, αποτελεί δυναμικό “new entry” στον χώρο των Social Media & παρακάτω αναφέρει τους λόγους που οι επιχειρήσεις πρέπει να επανεξετάσουν τα πλάνα επικοινωνίας, προκειμένου να αγγίζουν τα κοινά τους, πιο στοχευμένα.  Μέσα απο μία πολύ καλά τοποθετημένη, χρονικά,  άποψη, εξηγεί με επιχειρήματα γιατί οι εταιρείες “οφείλουν” να επαναπροσδιορίσουν τη στρατηγική τους, αποφεύγοντας την κοινότυπη προβολή μίας lifestyle εικόνας – κυρίως όταν βρισκόμαστε σε οικονομική ύφεση – και επενδύοντας σε  άλλες πιο δραστικές ενέργειες επικοινωνίας που θα εξασφαλίσουν το engagement των καταναλωτών.

Ο Αυστριακός ψυχολόγος Alfred Adler όρισε το 1929 τον όρο “lifestyle” ως τον τρόπο με τον οποίο ζει κάποιος άνθρωπος. Σήμερα, 82 χρόνια μετά, η αναζήτηση στο Google για “lifestyle” φέρνει ως πρώτο αποτέλεσμα το Star Channel. Αυτό που έρχεται στο μυαλό των Ελλήνων όταν ακούνε αυτή την λέξη είναι το Κολωνάκι, η διασκέδαση σε ακριβά νυχτερινά μαγαζιά παρέα με διάσημους, τα μοδάτα ρούχα και γενικότερα η “καλή ζωή”, όπως αυτή ορίζεται από την εκάστοτε περίοδο που διανύουμε.

Καλώς ή κακώς, το συγκεκριμένο κίνημα (?) έχει πολύ μεγάλη απήχηση στην κοινωνία μας και αυτό φαίνεται στα media της χώρας μας καθώς υπάρχει πληθώρα περιοδικών, ραδιοφωνικών σταθμών και τηλεοπτικών καναλιών που έχουν ως κύριο άξονα του περιεχομένου τους τα lifestyle δρώμενα και τα προϊόντα που τα περιστοιχίζουν. Αυτό είναι κάτι που οι εταιρίες βλέπουν και, εκμεταλλευόμενες την μαζικότητα του lifestyle, θέλουν να αυξήσουν την αναγνωρισιμότητα τους και τις πωλήσεις τους. Από την μία, η λογική αυτή φαίνεται σωστή γιατί προσπαθούν να τοποθετηθούν με τέτοιο τρόπο ώστε να τους δουν όσο το δυνατόν περισσότερα μάτια.

Η γνώμη μου όμως είναι ότι πρόκειται για κινήσεις που γίνονται προς την λάθος κατεύθυνση. Αν βρισκόμουν στον χώρο του IT και όχι στον χώρο της επικοινωνίας θα έλεγα ότι πρόκειται για μία “Brute Force Attack” – brute force επίθεση – προς τους καταναλωτές: μαζικές απόπειρες “αποκρυπτογράφησης” (ή manipulation) των αναγκών τους και “βομβαρδισμός” με αναφορές του εκάτοστε προϊόντος σε οτιδήποτε φέρει την ταμπέλα -ή τον υπαινιγμό- του lifestyle.

Πόσο μεγάλος είναι ο στόχος;

Το πρώτο και κυριότερο πρόβλημα των συγκεκριμένων μέσων διαφήμισης εντοπίζεται στο πολυπληθές κοινό τους. Παρόλο που είναι γνωστά τα δημογραφικά του στοιχεία, δεν είναι γνωστά τα ενδιαφέροντα του. Το “Interest Graph” (το τελευταίο holy grail των διαφημιστών και των “social media gurus”) δεν έχει σχεδόν καμία εφαρμογή εδώ καθώς σε αντίθεση με τις διαφημίσεις της Google και του Facebook που είναι 101% στοχευμένες, εδώ το κοινό που θα δει την διαφήμιση είναι πολύ μεγαλύτερο από το κοινό στο οποίο πραγματικά μπορεί να απευθυνθεί ένα προϊόν ή ακόμα και ένα ολόκληρο brand. Βέβαια, οι εταιρίες πληρώνουν για τον καθένα που θα δει μία τέτοια καταχώρηση και όχι μόνο γι αυτούς που ανήκουν στο πιθανό αγοραστικό κοινό ή στους stakeholders.

Λεφτά υπάρχουν!

Ναι, είναι το μεγαλύτερο cliché που έχει ακουστεί την τελευταία τριετία στην χώρα μας. Αλλά οι εταιρίες δείχνουν να έχουν όντως λεφτά για να διαθέσουν στην διαφήμιση και την επικοινωνία τους ώστε να κυνηγούν τους πιο ακριβούς τρόπους προώθησης, βλ. lifestyle. Γι αυτό δεν ευθύνονται τα μέσα αλλά ο νόμος της αγοράς. Όσο αυξάνεται η προσφορά για διαφήμιση, τόσο περισσότερο αυξάνεται το κόστος της. Κατ’ επέκταση, τα “πεταμένα λεφτά” που δίνονται για να δουν την διαφήμιση/καταχώρηση καταναλωτές που δεν τους αφορά και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν το αγοραστικό κοινό της εταιρίας.

Κάτω από τον ίδιο άξονα των “πεταμένων λεφτών” εντάσσω την άγνοια του lifestyle χώρου από brands που ουδέποτε είχαν ασχοληθεί στο παρελθόν με το lifestyle και τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Υπάρχουν πολλές εταιρίες που υπερέχουν ξεκάθαρα στο lifestyle παιχνίδι και η προσπάθεια των “καινούριων” να διεκδικήσουν μερίδιο της πίτας προβλέπεται ιδιαίτερα δύσκολη. Ή, για να το πω πιο απλά: Μπορείς εσύ να νικήσεις εμένα, στο δικό μου παιχνίδι μέσα σε λίγους μήνες;

ROI: είναι άραγε υψηλό;

Όλες οι εταιρίες το αναζητούν και θέλουν υψηλά νούμερα στις σχετικές μετρήσεις. Αν και γενικά δεν πιστεύω ότι το “Return on investment”  – ROI – πρέπει, και μπορεί, να μετράται σε οποιαδήποτε επικοινωνιακή κίνηση, θα ήθελα πολύ να δω αν στις lifestyle ενέργειες το ROI είναι αντίστοιχο με αυτό των ενεργειών σε πιο targeted μέσα. Φυσικά, το ROI είναι το αποτέλεσμα μίας διαίρεσης και δεν αντικατοπτρίζει σε καμία περίπτωση το growth που πιθανότατα υπάρχει στο volume των πωλήσεων.

Έχει πολύ περισσότερο ενδιαφέρον να γίνει η σύγκριση του ROI σε μία οποιαδήποτε lifestyle καμπάνια με το ROI μίας targeted καμπάνιας στα social media ή γενικότερα στο web. Και πριν σκεφτείς ότι τα social media στην Ελλάδα είναι “εμείς κι εμείς”, θα σου πω ότι το Facebook έχει 3.500.000 χρήστες στην Ελλάδα, αντιπροσωπεύει το 33.1% των κατοίκων στην χώρα ενώ η ταχύτερα αναπτυσσόμενη δημογραφική ομάδα είναι των ανθρώπων ηλικίας 35-44.

Σοκ και δέος!

Ο Gary Vaynerchuk στο βιβλίο του ” Thank You Economy” , που μιλάει για τα social media και σωστές πρακτικές σε αυτά, αναφέρει το “shock and awe”. Πρόκειται για ενέργειες που γίνονται μέσα στα κοινωνικά δίκτυα, προκαλούν την έκπληξη των χρηστών, “μιλούν” κατευθείαν στον συναισθηματικό τους κόσμο (αφού πρόκειται για personalized actions) και, κατά συνέπεια, αποσπούν πληθώρα θετικών σχολίων και αναφορών.

Όπως έχει αποδειχθεί, το word of mouth στα social networks πεθαίνει μέσα σε λίγες μέρες, ή ακόμα και ώρες. Ένα brand όμως που θα καταφέρει να κάνει μία ενέργεια που θα απευθυνθεί στο συναίσθημα κάποιου, έχει κερδίσει το θετικό word of mouth για πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από 1-2 μέρες. Ακόμα κι αν η ενέργεια δεν απευθύνεται σε αυτόν, σίγουρα θα προκαλέσει τα θετικά σχόλια και word of mouth.

Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές οι ενέργειες δεν είναι πάντα φθηνές. Αντιθέτως, το κόστος τους μπορεί να φτάσει σε αστρονομικά νούμερα. Αυτό εξαρτάται από το μέγεθος του κοινού, από την φύση της ενέργειας (αν, για παράδειγμα, περιλαμβάνει κάποιο physical good) και από την διάρκεια της ενέργειας. Όμως, όσο μαζική κι αν είναι αυτή η καμπάνια, σίγουρα θα κοστίσει λιγότερο από τις διαφημίσεις στην τηλεόραση ενώ θα έχει πολλαπλάσια αποτελεσματικότητα. Κυρίως όμως, θα δημιουργήσει σχέσεις με τους καταναλωτές.

Σχέσεις: πιο σημαντικές από ποτέ…

Αναρωτιέμαι, μάλλον μάταια, αν το lifestyle δημιουργεί σχέσεις. Ζούμε σε μία εποχή που η εμπιστοσύνη των ανθρώπων προς τις εταιρίες έχει κλονιστεί και συνεπώς οι άνθρωποι πλέον δεν αναζητούν μόνο την καλύτερη τιμή αλλά και την καλύτερη δυνατή εξυπηρέτηση. Όσο πιο φιλικό, άμεσο και προσωπικό γίνεται ένα brand, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να το εμπιστευτούν οι καταναλωτές. Η αρχή του Pareto (γνωστή και ως “ο κανόνας του 80-20”) ισχύει και στις επιχειρήσεις καθώς το 20% των πελατών, κάνει το 80% του τζίρου.

Μήπως οι εταιρίες οφείλουν να αρχίσουν να διαθέτουν το 80% των διαθέσιμων πόρων τους σε αυτό το 20% και στην δημιουργία σχέσεων με αυτό; Μήπως οι εταιρίες πρέπει να δουν κι άλλους τρόπους προσέγγισης του κοινού τους πέρα από τα lifestyle κανάλια επικοινωνίας; Μήπως ήρθε η ώρα να σκεφτούν αυτοί που βγάζουν τα επικοινωνιακά πλάνα των brands πώς δεν είναι πάντα προς όφελος τους να υπάρχει τόσο στενό correlation του brand με την lifestyle πραγματικότητα; Εξάλλου, το lifestyle αλλάζει από την μία μέρα στην άλλη και, αν δεν είσαι η Apple, είναι νομετελειακό ότι κάποια στιγμή θα σε τιμωρήσει..

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

%d bloggers like this: