Skip to content
November 30, 2009 / Hara Akrioti

«Οι αλήθειες και τα Ψέμματα: Η Παρουσία του Χώρου της Επικοινωνίας απο τα Μέσα»

Τελικά ο χώρος της επικοινωνίας είναι όσο προσοδοφόρος παρουσιάζεται απο σειρά της Ελληνικής Τηλεόρασης?

 

Πρόσφατα παρακολουθήσαμε για 1η φορά την σειρά «4» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη στο MEGA, όπου υποδύεται τον ρόλο του Πέτρου, Account Manager σε πολυεθνική διαφημιστική εταιρεία. Ο  Πέτρος, λοιπόν, κατοικεί σε υπερπολυτελές διαμέρισμα με εξαιρετική διακόσμηση, οδηγεί αυτοκίνητο μεγάλου κυβισμού, έχει εκπληκτικό γραφείο ενώ τα αδέρφια του τον ειρωνεύονται για τα υπέρογκα ποσά που κερδίζει απο την δουλειά του.

Μήπως αυτή η εικόνα αποτελεί λανθασμένο πρότυπο για τους νέους που θέλουν να ενταχθούν σε αυτό τον χώρο?

Συζητώντας με συνεργάτες εκφράσαμε, απελπισμένα, όλοι την ίδια σκέψη… «Μα γιατί? Κι εμείς Account Managers είμαστε». Η απάντηση εν μέρει είναι αναμενόμενη: Δεν είμαστε ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης, ωστόσο οι νέοι τείνουν να θεωρούν πως ακολουθώντας αυτή την καριέρα, η εξέλιξη της ζωής τους θα είναι αντίστοιχη με αυτή του «Πέτρου» (αναφερόμενη πάντα σε οικονομικό επίπεδο).

Ποιός είναι όμως ο μέσος όρος των μισθών? Σύμφωνα με σύντομη έρευνα απο στελέχη πολυεθνικών εταιρειών  Επικοινωνίας οι απολαβές, στο τμήμα Client Service, ενός Account Executive δεν ξεπερνούν τα € 1,000 , ενός Account Manager τα € 1,200-€1,500 , ενός Account Director τα € 2,000 ενώ ενός Group Account Director τα € 3,000.

Σίγουρα, λοιπόν, η σειρά «4» δεν αναδεικνύει την πραγματική εικόνα του επαγγέλματος, δεν παρουσιάζει τα εξωφρενικά ωράρια, το άγχος, τους χαμηλούς μισθούς και το ανταγωνιστικό περιβάλλον που επικρατεί, ενώ αντίθετα παρουσιάζει ένα ψευδές lifestyle που αποπροσανατολίζει τα εν δυνάμει  στελέχη του χώρου τα οποία φαντάζονται και ελπίζουν στο glam, στις επαφές και στην δημιουργικότητα!

 

 

 

 

Advertisements

8 Comments

Leave a Comment
  1. Χ.Κ. ΛΑΖΑΡΟΠΟΥΛΟΣ / Dec 2 2009 11:09

    Εκτός από ατάλαντος ηθοποιός, ο κ. Χριστόφορος Παπακαλιάτης επιβεβαιώνει την άποψη πολλών τηλεκριτικών και δημοσιογράφων πως βρίσκεται εκτός πραγματικότητας (και όχι μόνο της ελληνικής). Στο ίδιο μοτίβο των προηγούμενων σήριαλ που έχει «υπογράψει» (κι αυτό δεν σημαίνει πως έχει γράψει ο διανοούμενος), ο Παπακαλιάτης δίνει την εντύπωση πως θέλει να αναδειχθεί στο αντίθετο του Τζίμυ Πανούση.

    Από τη μια πλευρά βλέπει κανείς τη μιζέρια και τον μηδενισμό της νεοελληνικής πραγματικότητας που πνίγεται στο βόθρο της παρακμής.

    Από την άλλη πλευρά, αυτή που θέλει να δείξει ο Παπακαλιάτης, η χώρα μας βρίσκεται σε καλύτερο επίπεδο απ’ αυτό της Ελβετίας. Όλοι είναι γεννημένοι αστοί, εργάζονται από χόμπυ και πνίγονται στο βούρκο του lifestyle.

    Οι ήρωες του «4» μοιάζουν καθημερινοί άνθρωποι αλλά έχουν στην τσέπη τους μόνο κατοστάρικα, λες κι είναι μαϊντανός που πάει παντού. Συμπεριφέρονται σαν παιδιά του σωλήνα. Ντύνονται μόνο από μαγαζιά του Μιλάνου. Ανάγκες της καθημερινότητας -όπως τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, οι λογαριασμοί, τα άγχη της δουλειάς, οι γκρίνιες από τις καθυστερήσεις πληρωμών στα μαγαζιά του τρόμου- δεν υπάρχουν στο σήριαλ Παπακαλιάτη.

    Πιτσιρικάδες και μεγαλύτεροι δείχνουν να είναι σε κλώνοι του Γερουλάνου στην καλύτεροι περίπτωση ενώ στη χειρότερη έχουν το προφίλ του ανταγωνιστικούλη προέδρου της ΕΡΤ Παναγόπουλου.

    Αυτά κάνουν οι παρέες με Αριστερούς σαν τον Λαζόπουλο, τα κολλητιλίκια με «παιδιά του λαού» σαν τους Ρέμο και Βέρτη, αλλά και οι έξοδοι με δημοσιογράφους του πεζοδρομίου σαν τον Χατζηνικολάου και τον Πρετεντέρη. Αν δημιουργούσαμε ειδικό θεσμό βράβευσης έργων τέτοιας έμπνευσης, ο Παπακαλιάτης θα έπαιρνε τρία βραβεία σκεπτόμενου χρυσόψαρου:

    Το χρυσό βραβείο θα ήταν για τη «σύλληψη» της ιδέας (σ.σ. βάλε χειροπέδες άρρωστε και άλλα τέτοια δημοκρατικά).

    Το ασημένιο βραβείο θα δοθεί στη σκηνοθετική επάρκεια του καλλιτέχνη (σ.σ. ξεπέρασε και τους βιντεοκασετάδες των 80’s).

    Το χάλκινο θα έρθει ως τιμητική διάκριση για την προβολή της ισχυρής Ελλάδας. Ο απλός Account Manager, γιος του πολύτεκνου ζάπλουτου, μένει τουλάχιστον στη Φιλοθέη ή στην Κηφισιά αφού προάστεια όπως η Καλλιθέα, ο Ρέντης ή το Πέραμα δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα του Παπακαλιάτη.

  2. NS / Dec 1 2009 20:33

    Αγαπητή Χαρά
    Ζούμε στην εποχή της εικονικής πραγματικότητας… εικονικό χρήμα, εικονική ευτυχία και επιτυχία… επομένως ως τέτοια, μπορώ να δικαιολογήσω τη σειρά!
    Άλλωστε η τέχνη “ωραιοποιεί” την πραγματικότητα.

  3. Arjie Akrioti / Dec 1 2009 11:00

    Dear Hara,

    να σε ενημερώσω ότι το ‘4’ συμβαίνει σε έναν παράλληλο κόσμο και όχι στην ελληνική πραγματικότητα του 2009! Μόνο έτσι μπορώ να το δικαιολογήσω!
    Πραγματικά, δεν πέφτει μέσα σε τίποτα… Να ξεκινήσω από τα καθημερινής βάσης ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΑ ΩΡΑΡΙΑ??? Να πω για τις απολαβές…???
    Είναι πολύ στοχευμένες οι παρατηρήσεις σου. Όλοι μας επηρεαζόμαστε από πράγματα που ακούμε και βλέπουμε. Πόσο μάλλον οι νέοι που ψάχνουν να βρουν τι θα κάνουν με τη ζωή τους… που έχουν ανάγκη ίσως από κάποια πρότυπα και που αυτά που τους προσφέρουν κάποιες σειρές τύπου ‘4’ είναι μόνο αυταπάτες ή όπως είπα και πιο πάνω ‘ένας παράλληλος κόσμος’ τον οποίο όσο και αν ψάξουν όσο και αν προσπαθήσουν…δεν θα βρεθούν ποτέ.

    • Hara Akrioti / Dec 1 2009 11:19

      “Dear” Arjie,

      Έχεις απόλυτο δίκιο και η αλήθεια είναι πως πολλές φορές ενώ αγαπάς την δημιουργικότητα και άλλα οφέλη που σου προσφέρει αυτό το επάγγελμα,φτάνεις σε σημείο να το “μισείς”. Οι διαφημιστικές τείνουν να ξεζουμίζουν τα στελέχη και ένα μικρό ποσοστό επιβιώνει στον χρόνο.
      Αντίθετα, λοιπόν, με άλλου αντικειμένου απασχολήσεις, ένας νέος που στοχεύει στην ενταξή του στον χώρο πρέπει αρχικά να αποφασίσει πόσο αγαπά όλες τις πτυχές της Επικοινωνίας (δημιουργικότητα, εξαντλητικά ωράρια, ανταγωντιστικό περιβάλλον, κτλ.)αλλά παράλληλα και τι είναι σε θέση να θυσιάσει προκειμένου να έχει την επαγγελματική εξέλιξη που επιθυμεί.

  4. Σ.Κ. / Dec 1 2009 09:45

    Μα με 1500 ευρώ μπορείς να έχεις πολυτελές αυτοκίνητο;! Μην ξεχνάμε ότι προέρχεται από πλούσια οικογένεια ενώ ένα αυτοκίνητο στις μέρες μας το έχεις για πλάκα με τις δόσεις και τις τράπεζες συνεταίρους. Το ίδιο κι ένα σπίτι… Οπότε πηγαίνοντας το θέμα ένα βήμα παραπάνω, θα ήθελα να πω ότι η σειρά περνάει όντως το λάθος πρότυπο γιατί δείχνει ότι μπορείς να ζεις με πολυτέλεια τη στιγμή που δεν έχεις τον ανάλογο μισθό, μιλάμε για το απόλυτο Ελληνικό πρόβλημα της οικονομίας μας δλδ, ότι ζούμε με δανεικά 😉

    • Hara Akrioti / Dec 1 2009 10:16

      Αγαπητέ Σ.Κ.,

      Πράγματι αυτή είναι η νοοτροπία του Έλληνα. Να βασίζεται, δηλαδή, στα δάνεια και στο πορτοφόλι της οικογένειας του. Ωστόσο, η αναφορά στον μισθό στην σειρά αγγίζει, αν δεν κάνω λάθος, τα €9,000.

  5. Niki Papanikolaou / Dec 1 2009 08:12

    Congrats Hara!!!! epitelous kapoios vgazei sto “fws” thn pragmatikh eikona tou tomea mas pou den einai allh apo auth pou perigrafeis parapanw!

    • Hara Akrioti / Dec 1 2009 10:26

      Αγαπητή Νίκη,

      Σε ευχαριστώ…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: