Skip to content
July 1, 2011 / Hara Akrioti

Ένα Μεγάλο Γιατί και Ένα Μεγάλο Πώς!

Η εποχή που διανύουμε βρίσκει τους περισσότερους νέους αγχωμένους, εκνευρισμένους, σκεπτικούς, με τάσεις απομόνωσης, ενώ πολλοί απο αυτούς, ενδεχομένως, αγνοούν ή έστω δεν υποψιάζονται τι μπορεί να ακολουθήσει σε αυτή τη χώρα. Το έρωτημα των «υποψιασμένων» είναι ένα γιατί! Και στη συνέχεια ακολουθούν οι ανησυχίες… Τι να κάνω? Πώς θα προχωρήσω! Αν παραμείνω στην Ελλάδα θα συνεχίζω να εργάζομαι σαν τρελός χωρίς να έχω, έστω, τη δυνατότητα αποταμίευσης ή ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής-προσωπικής ζωής? Παράλληλα, τα παιδιά που πρόκειται τώρα να σπουδάσουν αναρωτιούνται… τι να σπουδάσουν για να καταφέρουν αργότερα να απορροφηθούν, αλλά, πλέον, η αμφιβολία και φοβία μη εύρεσης εργασίας μετά την αποφοίτησή τους, παρά τον τίτλο των σπουδών τους, είναι έντονη.

Με αφορμή τις μεταρρυθμίσεις στην Αγγλία και, πιο συγκεκριμένα, τις σταδιακές αλλαγές στο περιβάλλον των Δημοσίων Σχέσεων, ο  Richard Bailey – απο τους αγαπημένους μου καθηγητές στο Leeds Metropolitan University – προτείνει στο blog του, PR Studies, συμβουλές σε νέους που επιθυμούν να ενταχθούν σε αυτό το χώρο, αλλά, των οποίων το budget δεν υποστηρίζει τα σημερινά δίδακτρα του Πανεπιστημίου.

Προτείνει, λοιπόν, στο άρθρο του λύσεις. Πως, δηλαδή, να βρει κανείς δουλειά στις Δημόσιες Σχέσεις χωρίς Πανεπιστημιακό τίτλο. Έτσι, κατηγοριοποιεί στοιχεία της προσωπικότητας και καλεί τους νέους να ακολουθήσουν αυτό το μοντέλο, χτίζοντας και επενδύοντας σε συγκεκριμένα κομμάτια παζλ, προκειμένου να τα καταφέρουν.

Εδώ, διακρίνουμε, παράλληλα, και τις τόσο έντονες προυποθέσεις πρόσληψης που διαφοροποιούν χαρακτηριστικά τον συγκεκριμένο χώρο σε Ελλάδα και Αγγλία.

Ας περάσουμε όμως στις «συμβουλές» του Richard Bailey.

21 πράγματα, λοιπόν, που πρέπει κανείς να κάνει/καταφέρει έως την ηλικία των 21! Εγώ θα αναφέρω αυτά που κρίνω, προσωπικά, πιο λογικά να κάνει κανείς, τα οποία θα συμβάλουν στην πιο εύκολη εύρεση εργασίας τόσο για όσους αποφασίσουν να μείνουν στην Ελλάδα, όσο και για όσους πάρουν την απόφαση να φύγουν… Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, δεν προτείνω στους εν δυνάμει Έλληνες σπουδαστές να μην μπουν στο Πανεπιστήμιο! Μην ξεχνάμε πως είναι αφενός δημόσια η εκπαίδευση στην Ελλάδα και αφετέρου οι Πανεπιστημιακές σπουδές, σε συνδυασμό με αυτά που προτείνει ο Richard Bailey, θα τους κάνει πιο ανταγωνιστικούς στη διαδικασία εύρεσης εργασίας.

Αναφέρει τις λέξεις «εθελοντισμό», «ανεξατησία», βασικές προυποθέσεις, όπως «να έχει ζήσει κανείς στο εξωτερικό», «να έχει μάθει να ζει με το δικό του budget», «να έχει δημοσιευτεί έστω ένα άρθρο του σε εφημερίδα», «να έχει το προσωπικό του blog ή website», «να είναι σε θέση να συζητήσει και να γνωρίζει τους τίτλους των σημερινών φύλλων», «να θέλει να ανακαλύψει διαφορετικές κουλτούρες και θρησκείες», «να έχει συγκεντρώσει ένα χρηματικό ποσό για ένα καλό σκοπό», ή «να έχει μαγειρέψει γεύμα για 6 άτομα», κ.α.

Γιατί όμως όλα αυτά? Γιατί ο εν δυνάμει εργοδότης θα αναγνωρίσει έναν άνθρωπο ικανό να διαχειριστεί καταστάσεις, ανοιχτόμυαλο, με επικοινωνιακά προσόντα… έναν άθρωπο που προσπαθεί να συμβάλει με ενεργό τρόπο στην κοινωνία, κάτι που τον καθιστά self-motivated και αυτοδημιούργητο. Αυτός θα ήταν που θα μπορούσε να σταθεί και να παλέψει για το καλύτερο αποτέλεσμα σε μία δουλειά… και αν το πτυχίο του δεν ήταν του Harvard, δεν πειράζει…προσωπικά, θα με εντυπωσίαζε!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: