Skip to content
October 11, 2011 / Hara Akrioti

Απογοήτευση

Κάθομαι και σκέφτομαι τι θέμα να αναπτύξω… άλλωστε είναι τόσα πολλά αυτά που γεμίζουν την καθημερινότητά μας και ακόμα περισσότερα αυτά που θα μπορούσα να μπω στη διαδικασία να αναλύσω! Δεν προλαβαίνουμε τις εξελίξεις, δεν αντέχουμε, στο σύνολο, επιπλέον αλλαγές/ μεταρρυθμίσεις, η απογοήτευση είναι μεγάλη, οι συνεχείς ανακοινώσεις της Ελληνικής κυβέρνησης μας προσθέτουν ένα επιπλέον άγχος, ενώ  οι περισσότεροι αισθανόμαστε πως δεν έχουμε άλλη υπομονή!

Δεν έχουμε υπομονή να βλέπουμε άλλο τα σκουπίδια στους δρόμους, να δουλεύουμε από το πρωί έως το βράδυ, να  αναγκαζόμαστε να επενδύουμε σε συγκεκριμένους τομείς της ζωής μας απλά επειδή δεν έχουμε επιλογή, να χρειαζόμαστε 2 ώρες να διανύσουμε μία απόσταση 20 λεπτών λόγω κινητοποιήσεων σε κεντρικά σημεία της Αθήνας, να περιμένουμε στην ουρά του βενζινάδικου 40 λεπτά με την αμφιβολία «θα έχει βενζίνη να βάλω?» και άλλα πολλά που θα γέμιζαν τρεις σελίδες!

Η Ελλάδα, πλέον, αποτελεί μία χώρα θυμού και αγανάκτησης!

Χτες, λοιπόν, στο γραφείο είχα μία συζήτηση με συναδέλφους! Αναφερόμασταν στις ψυχολογικές διακυμάνσεις ενός ανθρώπου, πώς αντιδρά κανείς στις απαιτήσεις, ποια είναι τα στάδια αντιμετώπισης.

Έτσι, βάσει των σημερινών συνθηκών, οι Έλληνες είμαστε ακόμα στο 1ο επίπεδο… είναι ο θυμός! Έχω την αίσθηση πως η αγανάκτηση βρίσκεται στο 2ο ενώ στο 3ο είναι η φτώχεια και στο 4ο η απελπισία.  Δεν θέλω να φανταστώ τι σημαίνει 5ο, 6ο ή 7ο!

Αν περάσουμε στο τι συμβαίνει στον χώρο της επικοινωνίας, θα δούμε κλείσιμο εταιρειών, απόλυση στελεχών, μείωση budget πελατών και υποτίμηση των υπηρεσιών που προσφέρουμε. Δεν μαντεύω τι μπορεί να ακολουθήσει, ποια θα είναι η εξέλιξη… σίγουρα οι εμπειρίες μας δεν θα μπορούν να ανταγωνιστούν αυτές των στελεχών επικοινωνίας, στο εξωτερικό. Και η κλασική ερώτηση… Αν πάμε σε μία άλλη χώρα?

Θα με έβρισκε κανείς αρκετά ανοιχτή σε αλλαγές και σίγουρα αν ζητούσε φίλος τη γνώμη μου θα τον συμβούλευα να φύγει. Γιατί? Διότι, μία άλλη χώρα προσφέρει σε κάποιον εμπειρίες, όχι μόνο επαγγελματικές αλλά εμπειρίες ζωής. Τόσο η διαφορετική κουλτούρα όσο και οι διαφορετικές παραστάσεις ή η συναναστροφή με οποιαδήποτε άλλη εθνικότητα δίνουν ένα άλλο χρώμα στην καθημερινότητα.

Ωστόσο, πώς «πουλά» κανείς τον εαυτό του σε μία άλλη Ευρωπαϊκή χώρα ή ενδεχομένως ήπειρο, όταν δεν γνωρίζει την αγορά και είναι σε ένα χώρο που η συγκεκριμένη γνώση είναι το άλφα και το ωμέγα?

Μάλλον, θα έπρεπε να σταθεί σε σημεία στρατηγικής σκέψης, να κάνει μία καλή έρευνα στοχεύοντας στην αντίληψη των συνθηκών στη χώρα που τον ενδιαφέρει καθώς και να εστιάσει στην κατανόηση της κουλτούρας της επιχείρησης  στην οποία ενδιαφέρεται να απασχοληθεί.

Υπάρχουν, παράλληλα, τόσα που θα κρατούσαν έναν Έλληνα στην Ελλάδα. Υποκειμενική, λοιπόν, η απόφαση των στελεχών. Εμείς απλά οφείλουμε να ευχηθούμε καλή τύχη σε όλους τους φίλους και συναδέλφους οι οποίοι αποφασίζουν /αποφάσισαν να φύγουν.

Advertisements

2 Comments

Leave a Comment
  1. dimflo / Oct 11 2011 10:41

    Well put Hara. “Η Ελλάδα, πλέον, αποτελεί μία χώρα θυμού και αγανάκτησης!”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: